Την τελευταία φορά που είχα μια καλή ιδέα ήταν εκείνη τη μέρα που είχα ρεπό δύο μέρες σερί. Δεν προλαβαίνεις πια να έχεις ιδέες. Προλαβαίνεις ίσα ίσα να ξυπνήσεις να πας δουλειά και να γυρίσεις σπίτι. Θα φτάσεις στο σπίτι τα ξημερώματα, θα πεινάς, θα φας τόστ. Πάντα και μόνο τόστ. Είναι το μόνο που έχεις στο σπίτι. Θα φας το ή τα τοστ χαζεύοντας μια αμερικάνικη σειρά. Και μετά θα βάλεις κι άλλο επεισόδιο και μετά κι άλλο. Κάποια στιγμή θα γράψω κάτι για την υπερένταση της σερβιτόρας όταν γυρνάει στο σπίτι. Τώρα δεν έχω καμία καλή ιδέα για αυτό το θέμα.

Χτες το βράδυ φεύγοντας από τη δουλειά μπήκα στο τελευταίο λεωφορείο. Απέναντι μου καθόνταν ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν. Στα πόδια τους είχαν απο μια μεγάλη πλαστική τσάντα ο καθένας, γεμάτη πράγματα. Είχαν πιει πολύ, πάρα πολύ, ειδικά ο Εστραγκόν. Πότε έπεφτε πάνω στην κοπέλα που καθόνταν δίπλα του, πότε πάνω στο τζάμι. Όταν το παραέκανε τον συμμάζευε ο Βλαντιμίρ δίνοντας του μια πουτίνγκα στη μύτη (σ.σ. πουτίνγκα ονομάζω αυτή την κίνηση που ο δείκτης φέυγει με φόρα από τον αντίχειρα). Μετά από κάθε πουτίνγκα έσκαγαν μαζί στα γέλια. Γύρω τους καθόνταν 3-4 γυναίκες. Όλες τους ήταν με τα ραντάρ ανοιχτά μήπως η κατάσταση ξεφύγει. Τις έβλεπες να συνεννοούνται με το βλέμμα. Κάποια στιγμή η μια, που ήταν μεγαλύτερη στην ηλικία, αγκάλιασε την άλλη την πιο νεαρή και της πρότεινε να πάει μια θέση πιο εκεί έτσι ώστε η ίδια να μείνει εκεί ως ανάχωμα στους μεθυσμένους. Λίγο πριν κατέβουν, ο Εστραγκόν έβγαλε μια φυσαρμόνικα. Ήταν τόσο μεθυσμένος που γέλαγε και έπαιζε, γέλαγε και έπαιζε. Σε μια στάση της Συγγρού ο Βλαντιμίρ τράβηξε τον Εστραγκόν από το χέρι και κατέβηκαν δευτερόλεπτα πριν κλείσει η πόρτα. Οι διαδρομές με το λεωφορείο δεν είναι πια ίδιες, σκέφτηκα.
Όταν ακόμα ήμουν σχολείο, έμπαινα στο Α8 για Πατήσια, έβαζα τα ακουστικά του walkman και χάζευα έξω από το παράθυρο. Πρώτα η Λεωφ. Ειρήνης μέχρι το ζαχαροπλαστείο του Μπάκα, μετά τα ορφανοτροφεία, τα κοντέινερ των σεισμόπληκτων στο γήπεδο του Περισσού, μετά το αρχηγείο του ΚΚΕ και τέλος η Πατησίων. Τώρα, μπαίνω στο λεωφορείο και έχω το νου μου στους μετανάστες. Δεν κοιτάω σχεδόν καθόλου έξω από το παράθυρο. Κοιτάω μέσα, τους επιβάτες. Μην γίνει καμιά στραβή,μην κάποιος μιλήσει κάπως σε κανα μετανάστη, μην μπει κανας ελεγκτής και γίνει φασαρία, σκοτωθεί κανένας. Στις διαδρομές νιώθω σαν να κάνω βάρδια. Σαν να έχω αναλάβει 20 και 20 λεπτά την ημέρα βάρδια. Και άκου το άλλο το πιο κουλό. Παλιά δεν ίδρωνα να έχω εισητήριο. Αν είχα λεφτά θα αγόραζα, αν όχι δεν έσκαγα. Τώρα που συνήθως δεν έχω , θα έχω φροντίσει να μαζέψω 2,40 από 5 cents για να βγάλω. Κι αυτό στο ίδιο πλαίσιο. Αν γίνει καμιά στραβή να μπορώ να τους υπερασπιστώ έχοντας εισητήριο. Άκου τώρα σκεπτικό. Τα λεγα προχτές σε μια φίλη και μου ‘πε “είσαι παρανοική”. Εγώ ή η κατάσταση; Οι διαδρομές με το λεωφορείο έχουν πια ηθικό βάρος. Δεν είσαι απλά ένας επιβάτης. Είσαι ένας επιβάτης σε επιφυλακή, Έτοιμος να επέμβεις, να υπερασπιστείς το αυτονόητο σε μια παρανοική κοινωνία. Έτσι που λες, χτες το βράδυ κοιτούσα, ίσως καλύτερη λέξη να είναι το ανησυχούσα, μήπως η κατάσταση με τον Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν ξεφύγει. Μήπως μαζί με τα “μη πέφτεις πάνω μου αν μπορείς” έφευγε και κανά “βρωμόμετανάστη”. Είναι βαρύ το φορτίο στα λεωφορεία.

Κατέβηκα στη στάση και περπάτησα μέχρι το σπίτι. Πονούσαν οι φτέρνες μου. Κάποια στιγμή θα γράψω κάτι για τα πόδια της σερβιτόρας, τώρα δεν έχω καμία καλή ιδέα για το θέμα. Στη γωνία έξω από την υπόγεια διάβαση στέκονταν κυρίες με ψηλοτάκουνα και ψεύτικες γούνες. Κάθε χειμώνα τα ίδια. Γεμίζουν όλοι οι κάθετοι της Συγγρού με σακάκια και ψιλοτάκουνα από τους θαμώνες των μπουζουκτζίδικων. Ρέμος, ρουβάς, αρβανιτάκη, ασλανίδου, δε ξέρω τι έχει φέτος το χειμώνα. Όλοι ίδιοι είναι. Όπως και οι θαμώνες τους. Ίδιοι ανεξαρτήτως ηλικίας ή χρονικής στιγμής. Περνάω από δίπλα τους, μυρίζουν οι κολώνιες τους και θυμάμαι πως μυρίζω εγώ. Ένα συνδυασμό ψητού χοιρινού και τσιγαρίλας.

Στο απέναντι πεζοδρόμιο τρέχει ένας γυμνός από τη μέση και πάνω με φωσφωριζέ ακουστικά. Κάποιοι τέλειωσαν τη βάρδια, κάποιοι πετάνε γαρύφαλλα στο ρέμο, κάποιες ψωνίζονται στη συγγρού, κάποιοι τρέχουν στη 1 ωρα το βράδυ. Δεν είναι συγκλονιστική η σημειολογία; Στην ιστορία θα γράφει “την περίοδο που στο Αιγαίο πέθαιναν 20 άνθρωποι την εβδομάδα μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού εξασκούνταν στο τρέξιμο. Την περίοδο εκείνη σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες συμμετοχές στο μαραθώνιο”. Μπα. Ενα βιβλίο ιστορίας σχολείου δε θα έγραφε ποτέ κάτι τέτοιο. Σιγά μη μιλούσε για το τι συνέβαινε στο Αιγαίο. Τρέχουν που λες οι άνθρωποι να ξεφύγουν. Να ξεφύγουν από τις ζωές τους, από τις δουλειές τους, από τις επιλογές τους. Κι όπως γίνεται πάντα, μετά, επειδή δεν είναι τίποτα χαζοί, βρίσκουν και την ιδεολογική βάση για να το στηρίξουν. Νους υγιής εν σώματι υγιεί. Τίποτα για τη ψυχή. Της βρήκαμε αυτηνής ένα γκόμενο και θα πρέπε να ναι ευχαριστημένη. Νους και σώμα, αυτά μας νοιάζουν. Κατά τ’άλλα γυμναστική και δουλειά. Υπάρχουν λέει άνθρωποι που ξυπνάνε 3 ώρες πριν τη δουλειά τους και πάνε για τρέξιμο. Πολύ χαζοί αυτοί οι ασιάτες. Δεν τους είπε κανείς πως θα νιώθουν καλύτερα αν έτρεχαν από το να διαλογίζονται. Αλλα ευτυχώς που η εθνική τράπεζα και οι ασφαλιστικές εταιρείες νοιάζονται για τον άνθρωπο και κάνουν κάθε κυριακή μαραθωνίους. Για τους ανθρώπους με κυστική ίνωση, για τα παιδιά με καρκίνο, για τα χριστούγεννα. Τρέχουν όλοι, κυριολεκτικά. Με 2χλμ λέει προσφέρεις βοήθεια. Αλληλεγγύη φορώντας asics gel noosa tri 9. Σήκωσα το χέρι μου σε μπουνιά και φώναξα στον μαραθωνοδρόμο “τα λέμε στον τερματισμό αδελφέ”. Με κοίταξε σαστισμένος.

Όλοι στον τερματισμό θα συναντηθούμε. Κι αυτοί που τρέχουν, κι αυτοί που κοιμούνται, κι αυτοί που πονάνε τα πόδια τους από τη δουλειά, κι αυτοί που πετάνε γαρύφαλλα στο ρέμο, κι ο βλαντιμίρ, κι ο εστραγκόν, κι ο φουσκωτός με το μολών λαβέ στο μπράτσο, και αυτοί που αγάπανε το ίδιο φύλο, κι αυτοί που δεν έχουν φύλο, κι αυτοί που αγαπάνε το ίδιο φύλο αλλά έζησαν μια ζωή με το αντίθετο, οι κλέφτες, οι ψεύτες, οι ελεγκτές λεωφορείων, οι κυρίες και οι κύριοι, αυτοί που αφήνουν φιλοδώρημα, αυτοί που δεν αφήνουν, οι σνομπαρίες, οι χίπιδες, τα πλούσια κορίτσια με τα καθαρά πρόσωπα, οι φλώροι, τα αγόρια με τα γκάτζετς και τα καθαρά σπίτια, οι υποχόνδριοι και οι βρωμιάρηδες. Όλοι μαζί θα είμαστε στο τέλος.

images

Advertisements